Σάββατο, 21 Απριλίου 2007

Μετά σαράντα έτη



Σκεφτόμουν να αναρτήσω ένα χιουμοριστικό ποστάκι με αποσπάσματα από "λόγους" των Παπ και Πατ, ώστε να μεταφέρω κάπως το κλίμα της εποχής, αλλά το μετάνιωσα. Ετσι, επειδή πρόλαβα και είδα κάποιες απόψεις για "το καλό που μας έκανε η χούντα", και περί της θετικής αποτίμησης του "έργου" της, αδυνατώ να το παίξω χαζοχαρούμενη σήμερα. Γράφω λοιπόν για τον όλεθρο που έφερε αυτό το συγκεκριμένο ολοκληρωτικό καθεστώς τύπου "λάτιν" στον τόπο μας, εξαιρώντας το πολύ γνωστό και μη αμφισβητήσιμο ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΟ γεγονός για το έθνος μας: το Κυπριακό.

Οπως σχολίασα ήδη στο blog "e-politeia", Οσον αφορά την Τέχνη, δεν γνωρίζω αν ποτέ φτάσουμε στο σημείο να πιάσουμε ξανά το νήμα από εκεί όπου το σταμάτησε η δικτατορία -και να συνεχίσουμε. Η Τέχνη δίνει το Μέτρο του πολιτισμού ενός λαού ξέρεις...

και

Οσον αφορά τα υπόλοιπα που γράφεις, η ολοκλήρωση της ένταξης της χώρας μας στην ΕΟΚ (τότε) θα ήταν αρκετή για να μας εκσυγχρονίσει. Με τίποτα δεν ήταν απαραίτητο το "χαστούκι" (επιεικώς, ε) ενός ολοκληρωτικού καθεστώτος, όπως μιας χούντας τύπου λάτιν.

Αναπτύσσοντας τη σκέψη μου μέσω των δικών μου αναμνήσεων, ώστε να γίνει κατανοητό και από όσους δεν έζησαν την εποχή εκείνη, νιώθω υποχρεωμένη να γράψω λίγα πραγματάκια ακόμα:

1. Η μικρή χρονικά περίοδος που προηγήθηκε της δικτατορίας ήταν μια περίοδος όπου η Τέχνη άνθιζε σε όλο της το μεγαλείο στη χώρα μας, με προπομπούς τη μουσική και το θέατρο. Η αίσθηση που είχα -έφηβη όντας- ήταν μια αίσθηση απελευθέρωσης από το μετεμφυλιακό κλίμα, μια αίσθηση ότι επιτέλους εμείς οι νέοι μπορούσαμε πια να ανοίξουμε τα φτερά μας ελεύθερα ατενίζοντας το μέλλον, που διαγραφόταν με τα ζωηρότερα χρώματα.

2. Η προοπτική της ολοκληρωτικής ένταξής μας στην ΕΟΚ, έδινε "άλλο αέρα" στη σκέψη μας και μπορούσαμε εύκολα να παραμερίζουμε το φόβο που προκαλούσαν οι "ενέργειες" των αντιδραστικών μειοψηφιών (βλ. τραμπούκων) στα πανεπιστήμια και αλλού. Εκείνοι δέρναν και πετροβολούσαν κι εμείς τραγουδούσαμε, πηγαίναμε θέατρο και σινεμά, διαβάζαμε βιβλία -αυτά ήταν τα όπλα μας.

3. Η κυβέρνηση ήταν σχεδόν απούσα, εκτός από τα χαρτάκια που σκόρπιζε στους δρόμους με το εκφοβιστικό σλόγκαν του Κανελλόπουλου "αυτή η δραχμή είναι δική σου" και "μην αφήσεις τον Παπανδρέου να στην πάρει". Πού να τό 'ξερα πόσο χρήσιμο αποδεικτικό στοιχείο θα ήταν για να φυλάξω έστω ένα από αυτά που πλημμύριζαν τους δρόμους στις γειτονιές. Υπήρχε μια "παραλυσία", τα (ιδιωτικά, τότε) λεωφορεία απεργούσαν κάθε τρεις και λίγο και τη συγκοινωνία ανελάμβανε ο στρατός με τα φορτηγά του, αυτός όμως δεν ήταν λόγος για επιβολη δικτατορίας -νομίζω.

4. Πλησιάζαν όμως οι εκλογές και 'γώ ετοιμαζόμουν να ψηφίσω για πρώτη φορά. Η ελπίδα για τις μέρες που θα ερχόντουσαν ήταν μεγάλη και ανακουφιστική. Ολα τα στραβά θα λαβαίναν τέλος, θα έπαυαν οι τραμπουκισμοί, η ισορροπία θα γινόταν πράξη. Επιτέλους, θα ανήκαμε στη μεγάλη ευρωπαϊκή αγκαλιά και θα γινόμασταν ένα με τις χώρες που θαυμάζαμε και μας φαίνονταν -πολιτιστικά και οικονομικά- απρόσιτες.

5. Οπωσδήποτε, υπήρχαν άνθρωποι που ένιωθαν δυσαρεστημένοι με την κυβερνητική απραξία, όπως η κυρία Ε. Βλάχου με το γνωστό ρητό της «δεν υπάρχει επιτέλους ένας λοχίας να βάλει τάξη;», καθώς και άλλοι που απαντούσαν ότι «αν γίνει δικτατορία, θα σηκωθούν και οι πέτρες!» Υποθέτω ότι αυτές οι φράσεις, αν και ήταν υπερβολικές, αντικατόπτριζαν απολύτως τις τάσεις της εποχής: Οι "βολεμένοι" αστοί (αν υπήρξε ποτέ αστική τάξη στην Ελλάδα, πράγμα το οποίο αμφισβητώ) ήθελαν τάξη εδώ και τώρα, ενώ οι απλοί άνθρωποι έκαναν την ελπίδα τους σημαία, φορώντας παρωπίδες για τον ορατό κίνδυνο. Η κυβερνητική απραξία θα λάβαινε τέλος μετά τις εκλογές που είχαν προκηρυχτεί για το Μάϊο και ο κόσμος προσέβλεπε εκεί, επειδή έτσι ήθελε. Ο φτωχός πάντα ελπίζει και ο πλούσιος πάντα φοβάται.

6. Η μέρα εκείνων των εκλογών δεν ήρθε ποτέ, ήρθαν όμως τα τανκς και τα πολυβολεία στις ταράτσες κάθε οικοδομικού τετραγώνου. Το πρωϊνό εκείνου του Σαββάτου άκουσα τις φωνές των φοιτητριών της Ιατρικής που επέστρεφαν στο οικοτροφείο των Ποντίων Κυριών όπου έμενα και ξύπνησα. Οι φοιτήτριες αυτές ξεκινούσαν πρώτες λόγω εργαστηρίων. Υπέθεσα ότι πάλι απεργούν τα λεωφορεία κι ετοιμάστηκα να γυρίσω πλευρό και να ψιλοκοιμηθώ καμιά ωρίτσα ακόμα, όταν άνοιξε η πόρτα μου και «έγινε δικτατορία! Ξύπνα!» μου φώναξε η θεια Παρθένα, η μαγείρισσα. Πετάχτηκα έξω από το δωματιάκι μου, που βρισκόταν στο ισόγειο του κτιρίου, και βρήκα μια ομάδα κοριτσιών να κλαίνε αγκαλιασμένα. Δεν μπορούσα να καταλάβω τι σήμαινε δικτατορία.

7. Το τηλέφωνο ήταν κατειλλημμένο, όλες ήθελαν να τηλεφωνήσουν στους δικούς τους, αλλά οι γραμμές δεν δούλευαν. Αργότερα, προς το απόγευμα, αποκαταστάθηκε η τηλεφωνική επικοινωνία. Βγήκα έξω από το κτίριο και είδα ατελείωτη ουρά στον απέναντι φούρνο. Πήγα στο περίπτερο και αγόρασα μπόλικες μπαταρίες για το τρανζιστοράκι μου. Κοίταξα στις απέναντι ταράτσες κι είδα τα στημένα πολυβόλα να σημαδεύουν προς τα κάτω.

8. Ηρθε μια συμφοιτήτρια μου, και μου είπε ότι άφησε το σπίτι της και ετοιμάζονται με το αγόρι της να φύγουν για Γαλλία. Το αγόρι την περίμενε στην παραλία, εκείνη είχε έρθει μήπως βρει λίγο φαγητό. Πήγαμε στη κουζίνα του οικοτροφείου, γέμισε η θεια Παρθένα ένα μεγάλο κεσέ με φακές και της το έδωσα. Ηθελα να τη συνοδέψω να δω και το νεαρό, αλλά δεν με άφησε. Τρόμος εκείνη, αφέλεια του λόγου μου. Εμαθα αργότερα ότι τα κατάφεραν και φύγαν. Την επομένη, έφυγα και 'γώ για το σπίτι μου με το τρένο. Πλησίαζε το Πάσχα κιόλας. Μαύρο Πάσχα. Με τόσα που συνέβαιναν γύρω μας. Κλείσιμο. Περιχαράκωμα. Δυσπιστία.

9. Αργότερα, μετά το πρώτο σοκ, ήρθε η αντίδραση. Δεν νιώθω έτοιμη να γράψω κάτι γι αυτό το θέμα. Υπήρξε αντίδραση πάντως, με όποιο τρόπο μπορούσε καθένας.

10. Μπήκαν χαφιέδες στις σχολές. Μερικοί από αυτούς, πήραν και πτυχία. Συνάντησα πολύ αργότερα μια κοπέλα, ανεψιά στρατιωτικού, να αρχιτεκτονίζει σε μια τεχνική εταιρεία. Εκανε ότι δεν με θυμόταν και 'γώ δεν επέμενα -από τακτ; μπα, ίσως από ντροπή για λογαριασμό της.

11. Νόμιζα τότε, ότι η δικτατορία θα περάσει, είχαμε κι άλλες δικτατορίες και πέρασαν, όπως μάθαινα από τους μεγάλους -τα βιβλία δεν ανέφεραν τίποτε σχετικό. Θα περάσει και θα συνεχίσουμε από το σημείο όπου σταμάτησε τότε η ζωή μας. Ετσι νόμιζα. Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι εκείνη η εποχή, η εποχή μιας πρώιμης αναγέννησης των Γραμμάτων και των Τεχνών, η εποχή προάγγελος της Ελευθερίας, θα έμενε ως ανάμνηση μονάχα. Ούτε μπορούσα να φανταστώ ότι θα χρειαζόταν μια τόσο μεγάλη προδοσία και τόσο αίμα για την πτώση της.

12. Εκτοτε, ζω με το άπιαστο(??) όνειρο της αναβίωσης εκείνης της εποχής, εκείνων των 2-3 χρόνων που σφράγισαν ανεξίτηλα τη σκέψη και την ψυχή μου. Κάθε μέρα, κάθε στιγμή, προσπαθώ να ξαναπιάσω εκείνο το νήμα, αλλά δυσκολεύομαι να το βρω. Κάπου κάπου, βρίσκω μικρά ψήγματα ελεύθερης σκέψης και ελεύθερης δημιουργίας, αλλά δυστυχώς είναι πολύ μικρά και χάνονται κάτω από τους τόνους της υποκουλτούρας με την οποία ταϊζόμαστε καθημερινά και με συνέπεια. Ποιος φταίει; Ισως και πολλοί από τη γενιά μου, που δέχτηκαν να καταθέσουν τα όπλα τα πνευματικά και να βολευτούν. Ισως η μαζική παράδοση στα υλικά αγαθά. Ισως το μπούκωμα.

Σταματώ εδώ, γιατί ο εαυτός μου παρασύρεται εύκολα και δεν ξέρω τι μπορεί να γράψει παρακάτω...

20 σχόλια:

nik-athenian είπε...

Τα σέβη μου κυρία.
Ψήγματα μνήμης που ήρθαν να πυροδοτήσουν και να ανασύρουν στην επιφάνεια αντίστοιχα δικά μου.

ροΐδης είπε...

με συγκίνησες...

confused είπε...

Ναι είστε πάντα καλά :)

πάνος είπε...

Το διάβασα με μεγάλο ενδιαφέρον. Να είσαι καλά!

Chaca-Khan είπε...

Πολύ ωραίο..

dimos dimitriou είπε...

καλησπέρα ροδιά:)
το πρόβλημα λέω, δεν είναι τόσο το, ποιές ισχυρές δυνάμεις ούτε το πώς έδρασαν σε τα μας στις μεταπολεμικές δεκαετίες, - όσο, το τι κάνουμε σήμερα γνωρίζοντας ότι έτσι γίνεται. Γιατί η ισχυρή δύναμη για να παραμένει ισχυρή, εργάζεται και με τα ανάλογα πάτερν.
(Για να ξεπεράσουμε, καλά το θέτεις και τη δεκαετία '60 )

ΠΕΤΕΦΡΗΣ είπε...

Επειδή γράφεις γιά "παραλία", το "οικοτροφείο των ποντίων κυριών" ήταν στη Θεσσαλονίκη; η "μέριμνα", στην βασιλίσσης Όλγας; στο σημειώνω, επειδή το πατρικό μου ήταν και είναι η άλλη γωνία, Μπότσαρη και Όλγας, στο παλιό 135, σήμερα 111. Ηταν Παρασκευή και απέναντι θα θυμάσαι το φουρνάρικο του Τσάμη και τις ουρές εκείνου του πρωινού.Αν πάλι ήσουν αλλού, δέν πειράζει. Οι αναμνήσεις σου είναι ακριβέστατες..

Rodia είπε...

~~nik, Ροΐδη, confused, Πάνο, chaca-khan, εσείς με συγκινείτε με την αποδοχή σας παιδιά!
:-))

~~dimos, δεν γράφω πουθενά, ούτε το εννοώ, να "ξεπεράσουμε τη δεκαετία '60"... Ισα ίσα, να βρούμε το νήμα για τη συνέχεια γράφω. Ισως και με διαφορετικό τρόπο, χρειάζεται να συνεχίσουμε την πολιτιστική μας αναγέννηση -νομίζω...
:-)

~~Πετεφρίξ, επισκεπτόμουν ταχτικά τη μονοκατοικία που βρισκόταν στο Νο 137 πριν γίνει πολυκατοικία και, όταν έγινε, μετακόμισα εκεί! χαχαχα γείτονες, ε..?
;-)

dimos dimitriou είπε...

αναγέννηση, συνεχίζω, προχωράω, δε σημαίνει ακριβως : ξεπερνάω ?:) αναγεννηση πολιτισμού είναι ακριβώς μαθαίνοντας τον να τον ξεπεράσω σε μια νεώτερη - φρέσκια ζωντανή αναγεννημένη - ιστορική μορφή και να δώσω τα μέσα για να ξεπεραστώ κι εγώ απ τους επόμενους μου :)

οι ιστορικές μορφές : ένας θάνατος σχεδόν μόλις γεννηθούν,
η τέχνη ώς έννοια : να μένει μόνιμα νέα:)
(η παραμονή είναι επιγονισμός...)

Rodia είπε...

Dimos, σήμερα η λέξη "ξεπερνάω" χρησιμοποιείται για το ξεπέρασμα (=την λήθη, την άρνηση της μνήμης) ενός δυσάρεστου γεγονότος. Ευχαριστώ για τη διευκρίνιση:-)

Zaphod είπε...

Σωστή!

RLoaD είπε...

Πραγματικά συγκηνιτικό κείμενο. Δεν έζησα εκείνη την εποχή, είμαι κατά πολύ νεώτερος. Ένας νέος μεγαλωμένος σε μια αστική οικογένεια (αν υπάρχει όπως σωστά είπες) με όλες τις ανέσεις, αλλά σε ένα πνεύμα συλλογικότητας. Εγώ θυμάμαι κάποιες εξιστορήσεις από τον παππού μου, ο οποίος πλέον δεν βρίσκεται εν ζωή. Ο παππούς ήταν αντιστασιακός, ήδη μετά την απελευθέρωσή του, συνάντησε αρκετά προβλήματα ώστε να φτιάξει την ζωή του. Όταν το έκανε αυτό, η μητέρα μου και ο θείος μου αντιμετώπισαν από μικροί τι πάει να πει να είσαι παιδί κάποιου κομμουνιστή. Με την χούντα, ιδίως τους πρώτους μήνες δεν κοιμόντουσαν καν ο παππούς και η γιαγιά φοβούμενοι για το πότε θα χτυπήσει η πόρτα. Η γιαγιά από τον φόβο της έκαψε και τα βιβλία του παππού, από φόβο μην τα ανακαλύψουν και πάθει χειρότερα. Βιβλία της παγκόσμιας λογοτεχνίας...Τελικά το μόνο που αναγκάστικε ήταν να εμφανίζεται στο τμήμα μια φορά τον μήνα. Ας φτάσουμε όμως στο σήμερα. Σε μια κοινωνία, που τα ιδανικά έχουν χαθεί. Ακούω πολλούς να λένε για χούντες, για δικτατορίες. Ακούω για το οικονομικό θαύμα της χούντας και ότι τότε δεν υπήρχε ανεργία. Μια μελέτη που έκανα, ήταν ότι πράγματι το ΑΕΠ αυξήθηκε, αλά αυξήθηκε και κατακόρυφα η βοήθεια από την Αμερική. Η ανεργία έπεσε. Άνεργοι όμως θεωρούνταν μόνο όσοι είχαν πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων. Η Ελλάδα ανέχτηκε 7 χρόνια 3 αμόρφωτους καραβανάδες, τώρα ανέχεται 300 σπουδαγμένους καρεκλοκένταυρους. Μήπως κάποια στιγμή πρέπει να αντιδράσουμε; Και πως;

Helix Nebulae είπε...

Αχ Ροδιά μου, τα λέμε και ακουγόμαστε γραφικοί που έχουν μείνει κολλημένοι στο παρελθόν. Λες και τώρα έχουμε αληθινή δημοκρατία...

αθεόφοβος είπε...

Ενας από τους εφιάλτες μου είναι είναι εκείνο το πρωινό που με ξύπνησε ο πατέρας μου και μου είπε ότι έγινε δικτατορία.
Πρίν να διαβάσω το κείμενο σου που με συγκίνησε με τις θύμισές που μου έφερε πήγα στο σάιτ που παραπέμπεις και αφησα το παρακάτω σχόλιο:

Εχοντας ζήσει την χούντα θα διαφωνήσω πλήρως με το ότι προσέφερε οτιδήποτε θετικό στη χώρα.
Εαν τα πράγματα είχαν εξελιχθεί φυσιολογικά θα είχαν γίνει εκλογές και θα είχε βγεί η Ένωση Κέντρου με ένα ισχυρό Ανδρέα μέσα που εκείνη την εποχή εξέφραζε ένα τελείως διαφορετικό πολιτικό λόγο από τον συνήθη της εποχής.
Θα είχε γίνει κατανοητό και από τα Ανάκτορα αλλά και από όλους τους πολιτικάντηδες και αποστάτες της εποχής ,οι οποίοι θα είχαν καταποντιστεί στις εκλογές ότι εκτροπές σαν του 65 δεν είναι ανεκτές από τον λαό.
Συγχρόνως θα είχε γίνει η φυσιολογική ανανέωση του πολιτικού κόσμου με νέους ανθρώπους που ήθελαν τότε να προσφέρουν στον τόπο και δεν θα βρισκόμαστε μετά από τόσα χρόνια με τα ίδια πρόσωπα στην μεταπολίτευση.
Η πνευματική άνοδος που λέει και η Ροδιά η οποία και ήταν και η σημαντικότερη στην μεταπολεμική Ελλάδα θα είχε προχωρήσει αντί να ανακοπεί και να καταστραφεί όπως εγινε με την χούντα.
Ακόμα δεν θα είχε γίνει η απόσυρση της Ελληνικής δύναμης από την Κύπρο ούτε το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου με την επακόλουθη εισβολή οπότε οι εξοπλισμοί λογικά θα ήταν πολύ χαμηλότεροι από ότι σήμερα.
Θα είχε μείνει βέβαια η βασιλεία αλλά κατά πάσαν πιθανότητα με τον θάνατο της Φρειδερίκης θα είχε εξελιχθεί όπως περίπου στην Ισπανία.
Τέλος δεν θα είχε διαπεράσει την Ελληνική κοινωνία όλο αυτό το φάσμα του χαφιεδισμού και του βολέματος που επικρατούσε επί χούντας το οποίο κατέστρεψε όλο το πνεύμα αναγέννησης της Ελλάδας που είχε αρχίσει να δημιουργείται πρίν την χούντα.

Composition Doll είπε...

Ευχαριστώ για το ενδιαφέρον και τις ευχές. :)))

Composition Doll είπε...

Και.....σιδερένια!!!!!!

ο δείμος του πολίτη είπε...

Σολίασα -αιρετικά μάλλον για σένα- στο συνδεόμενο άρθρο. Συμφωνώ μαζι σου, ωστόσο, αξίζει να θέλουμε να βλέπουμε ορισμένα θετικά.

Και σήμερα βιώνουμε τη βία εκείνων που δε σηκώνουν αντιρρήσεις και μόνο εξυπηρετούν τα συμφέροντα άλλων. Βιώνουμε και άλλη μία χούντα: εκείνη των καναλιών και των δημοσιογράφων (που ως μπάτσοι χτυπούν θεσμούς αναλαμβάνοντας το ρόλο τους, αντί να ασκούν κριτική για τη βελτίωσή τους, που ως δικαστές της χούντας θάβουν και εξορίζουν κάθε δημοκρατική φωνή μέσα στη λαίλαπα καβγάδων και το λαβύρινθο της τάχα πουλφωνίας τους που όμως δημιουργεί μια απελπιστικά ρηχή ηχώ). Μια χούντα που εξορίζει την Τέχνη όχι πια σε νησιά, αλλά στη σφαίρα του underground, στη μοναξιά της παρέας με την ακατανόητη υποκουλτούρα των σκύλων να βασιλεύει (όπως ο άναξ κάποτε).

Rodia είπε...

~~Zaphod, merci President:-)

~~RLoaD, οι 3 επιβλήθηκαν με τη βία σε όλη τη χώρα και κάθε αντίδραση τιμωρούνταν σκληρά, αυτή είναι η διαφορά. Οι 300 εκλέγονται και αντιπροσωπεύουν τμήματα του πληθυσμού της χώρας. Εμείς, αντιδρούμε σε ό,τι ενοχλεί, με όποιο τρόπο βρίσκουμε, ανήκοντας σε συλλογικά όργανα, συνεταιρισμούς, κλπ κλπ, και πιέζουμε καταστάσεις διεκδικώντας το καλύτερο και, κάθε φορά, όλο και κάτι πετυχαίνουμε. Εχουμε και τη δυνατότητα να τους αλλάζουμε κάθε τόσο αυτούς τους 300. Μια διαρκής πάλη είναι η δημοκρατία, έστω αυτό που λέγεται σήμερα δημοκρατία, όπως πάλη είναι και η ζωή με τις δυσκολίες της.
Για μένα, γνώμη μου δλδ, το σημαντικό είναι να προσπαθεί καθένας μας να "χτίζει" καθημερινά και χωρίς σταματημό τον εαυτό του, να ανακαλύπτει τις ικανότητες και τις δυνατότητές του. Αυτό πράττω και δεν απογοητεύτηκα -ακόμα!
:-))

~~Helix, τέτοια να λες και έτοιμα για παρεξήγηση είναι τα λόγια σου. Η δημοκρατία κατακτάται καθημερινά. Αμα πάψουμε να αγωνιζόμαστε, παραιτείται και αυτή!
:-)

~~αθεόφοβε, συμφωνούμε:-) αλλά υπάρχει ένα σημείο διαφωνίας: Δεν μπορώ να στέκομαι στο ΑΝ και το ΘΑ. Ισως να είχαν γίνει όπως γράφεις, ίσως και όχι. Αυτό δεν θα το μάθουμε ποτέ, εκτός αν βρεθεί αυτή η τρομερή Μηχανή_του_Χρόνου!
:-))

~~Νίνα μου!!!:-))) βολτίτσες βολτίτσες, ε; Με το νέο καρδουλίνι σου ΟΥΑΟΥ!!!
..και.. προτιμώ ανοξείδωτη.. το σίδερο σκουριάζει βρε.. ;-))

~~Δείμε, φυσικά και διαφωνώ! Αμα θες να ζήσεις μια χούντα για να διαπιστώσεις τη διαφορά, με γεια σου με χαρά σου.. αλλά... όχι στο κεφάλι μας, ε :-ΡΡ Το δυστύχημα είναι ότι δε γίνεται να τη δοκιμάσεις μόνος σου και'γώ δε θέλω με τίποτα να ξαναζήσω κάτι παρόμοιο...

Rodia είπε...

Δείτε το φιλμ που προτείνει ο Χαρτοπόντικας

αν δυσκολεύει το απευθείας λινκ, διαλέξτε το εδώ:

http://chartopontikas.wordpress.com/2007/04/22/i_nea_aristera_tis_dysis/

ο δείμος του πολίτη είπε...

Ροδιά, με παρεξήγησες. Δεν εννούσα κάτι τέτοιο σαφώς. Απλά αφού δε γίνεται να ξεγράψουμε την ιστορία προχωράμε σε άλλες σκέψεις -βεβαίως αιρετικές. Είναι μία αφορμή να δούμε τα αίτια του εκδημοκρατισμού και ακόμα της σύγχρονης χούντας που μας τυραννά.

Δεν είμαι -και το ξέρεις, φρονώ- φίλος. Βλέπω τη δημοκρατία από την κοινωνική της διάσταση και όχι απλά πολιτικά. Αυτό με κάνει πολύ πιο σκληρό σε κάθε μορφή δικτατορίας.

Metablogging.gr Comments Headline Animator